บทที่ 6 น้ำตาริมอ่าง 1

วันต่อมา... บรรยากาศภายในห้องกองคลังขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอนขุนเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กน้อย เนื่องจากเป็นช่วงใกล้ปิดรอบส่งงบเบิกจ่ายประจำสัปดาห์ บนโต๊ะทำงานของ อิมพอร์ต นักศึกษาฝึกงาน แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินและเครื่องคิดเลขถูกวางเตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองนาฬิกาบนผนังห้องสลับกับประตูทางเข้าอยู่เป็นระยะ

วันนี้อิมพอร์ตตั้งใจมารอรับเอกสารเบิกค่าใช้จ่ายที่ถูกแก้ไขตัวเลขใหม่จาก นายช่างตูน ตามกำหนดเดดไลน์ที่พี่ปูย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าไม่ส่งวันนี้ รอบเบิกจะถูกเลื่อนออกไปยาว ๆ

แต่ทว่า... จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายแก่ ๆ เจ้าหน้าที่คนอื่นต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า วันนี้ช่างตูนมีคิวต้องออกไปตรวจหน้างานก่อสร้างระบบระบายน้ำและสำรวจพื้นที่นอกสถานที่ตั้งแต่เช้าตรู่ และไม่มีกำหนดว่าจะกลับเข้าสำนักงานทันเวลาเลิกงานหรือไม่

อิมพอร์ตเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ความกระวนกระวายใจเริ่มเข้าครอบงำ มือเรียวเล็กพลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาที่เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน 16.30 น. เสียงสัญญาณกริ่งเลิกงานดังขึ้น พร้อม ๆ กับที่พี่ปูเดินมาตบไหล่เธอเบา ๆ พร้อมบอกว่าให้เก็บของกลับบ้านได้เลย ส่วนเรื่องเอกสารของช่างตูนคงต้องยกยอดไปคุยกันวันอื่นแทน เพราะติดต่อเจ้าตัวไม่ได้เลย

แม้จะโล่งใจที่ไม่ต้องโดนเร่งเรื่องเอกสารในวันนี้ แต่อิมพอร์ตก็ยังรู้สึกหงุดหงิดและติดค้างในใจไม่น้อย ไหน ๆ ก็เลิกงานแล้ว แถมท้องฟ้าช่วงเย็นก็เริ่มมีเค้าลางความเปลี่ยนแปลง เมฆฝนสีเทาเข้มเริ่มก่อตัวหนาแน่นลอยต่ำปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่ลมพัดเอื่อย ๆ เย็นสบาย เธอจึงตัดสินใจขับรถยนต์อีโคคาร์คันเล็กคู่ใจแวะเที่ยวถ่ายรูปเล่นตามสถานที่ธรรมชาติแถวชานเมืองเพื่อหาคอนเทนต์ลงโซเชียลมีเดียคลายเครียดจากเรื่องดราม่าเมื่อวานสักหน่อย ก่อนที่ฝนจะตกลงมาจริง ๆ

รถเก๋งคันเล็กแล่นเลียบมาตามถนนดินลูกรังอัดแน่นจนมาถึง "อ่างเก็บน้ำห้วยสำราญ" แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมยามเย็นของคนในท้องถิ่น วิวทิวทัศน์รอบด้านเป็นผืนน้ำกว้างใหญ่ ภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้มที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนระลอกใหญ่ บรรยากาศเริ่มสลัวลงและมีลมกรรโชกแรงเป็นระยะ ๆ กลิ่นอายฝนลอยโชยมากับลมช่วยให้ความตึงเครียดในสมองของอิมพอร์ตผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวจอดรถไว้บริเวณลานดินกว้าง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเดินหามุมสวย ๆ บนสันอ่างเก็บน้ำเพื่อถ่ายรูปวิวและเซลฟี่ตัวเองเก็บไว้ลงสตอรี่ไอจีก่อนที่ฝนจะเทลงมา

แต่เดินไปได้ไม่ไกล สายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งคุ้นตาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและสวมเสื้อคลุมสีดำตัวเก่ง นั่งอยู่บนเก้าอี้สนามพับได้ริมตลิ่ง ชายหนุ่มกำลังถือเบ็ดตกปลาอย่างใจจดใจจ่อ ข้างตัวมีกล่องใส่อุปกรณ์ตกปลาวางอยู่

“นั่น... ช่างตูนนี่นา! ออกมานั่งตกปลาสำราญใจอยู่นี่เอง ถึงว่าล่ะติดต่อไม่ได้ ไม่ยอมเข้าสำนักงาน ที่แท้ก็โดดงานมาตกปลานี่แหละ!”

อิมพอร์ตคิดในใจ ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที เธอลดโทรศัพท์มือถือลง กำหมัดแน่นด้วยความโมโหที่เอกสารเบิกเงินของเธอต้องชะงักเพราะผู้ชายคนนี้ แต่ตัวเจ้ากลับมานั่งชิลตกปลาท่ามกลางบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนอย่างสบายใจเฉิบ เท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบก้าวฉับ ๆ เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายทันทีโดยไม่ทันระวังตัว

"นี่! พี่ตูน!" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นขัดจังหวะขึ้นกะทันหัน

ตูนที่กำลังเคลิ้ม ๆ รอปลากินเบ็ดท่ามกลางลมเย็น ๆ สะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองตามเสียง ก่อนจะเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กฝึกงานตัวแสบที่เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาหาเขาถึงริมอ่างเก็บน้ำ

"อ้าว... น้องอิมพอร์ต? มาโผล่อะไรแถวนี้เนี่ย หรือว่าแอบสะกดรอยตามผมมา เพราะคิดถึงผมล่ะสิ" ตูนเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นที่มุมปาก

แต่อิมพอร์ตไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วย เธอยืนเท้าสะเอว สีหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตจ้องมองเขาเขม็ง ท่ามกลางเสียงลมพัดอื้ออึงและเสียงฟ้าร้องคำรามเบา ๆ ในระยะไกล

"ใครจะไปสะกดรอยตามพี่กันล่ะคะ! หน้าหลงตัวเองชะมัด! หนูแค่ผ่านมาถ่ายรูปต่างหากเล่า ว่าแต่... ทำไมพี่ถึงไม่เอาบิลเอกสารที่แก้แล้วมาให้หนูที่สำนักงานคะ รู้ไหมว่าหนูรอจนเลิกงาน รอจนบ้านแล้วเนี่ย ทำให้เรื่องเบิกเงินมันติดขัดไปหมดรู้ตัวบ้างไหม!" อิมพอร์ตพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นชุด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป